W trasie: kilometry pod kontrolą

Gdy przed tobą setki kilometrów autostrady lub krajówki, każdy drobiazg w kabinie ma znaczenie. Zobacz, jak ustawiam miejsce pracy i w czym siadam za kółko.

Artykuł 1 • Ergonomia kabiny

Pozycja za kierownicą a moje stopy

Pamiętasz ten moment, kiedy po czterech godzinach ciągłej jazdy prawa stopa zaczyna dziwnie drętwieć w okolicy pięty, a łydka wydaje się twarda jak drewno? Sam przez lata myślałem, że „taki urok tego fachu”. Błąd. Bardzo często winny nie jest sam czas jazdy, ale to, jak siedzisz.

Wielu kierowców odsuwa fotel za daleko, myśląc, że pozycja półleżąca jest najbardziej relaksująca. W rzeczywistości za każdym razem, gdy wciskasz gaz lub hamulec, musisz wyciągać stopę do oporu. Z kolei zbyt bliskie podjechanie pod kierownicę sprawia, że kolana są zgięte pod ostrym kątem, a przednia krawędź siedziska wbija się bezpośrednio w uda, odcinając swobodny przepływ i komfort.

Mój test krawędzi fotela

Gdy wciśniesz sprzęgło lub hamulec do samego końca, twoja noga w kolanie powinna zachować delikatne ugięcie. Pomiędzy spodem uda a przednią krawędzią siedziska powinieneś swobodnie wsunąć dwa palce dłoni. Jeśli czujesz mocny ucisk na udo — opuść nieco przedni kąt siedziska.

Co robię z lewą stopą w trasie?

W autach ze skrzynią manualną lewa noga ma tendencję do bezwładnego leżenia na podłodze. W automatach bywa jeszcze gorzej — często podwijamy ją pod fotel albo opieramy o tunel środkowy. To prosta droga do zesztywnienia biodra i stopy. Zawsze trzymam lewą stopę płasko na fabrycznym podnóżku. Daje to stabilne podparcie dla całego ciała w zakrętach i odciąża prawą nogę, która nie musi służyć jako jedyny punkt podparcia tułowia.

Trzy drobne korekty, które robię przed ruszeniem:

  • Kąt oparcia: siedzę w miarę pionowo, żeby ciężar ciała spoczywał na pośladkach, a nie wisiał na kości ogonowej i nogach.
  • Odstęp od pedałów: prawa pięta leży stabilnie na dywaniku, a ruch do gazu i hamulca wykonuję ruchem obrotowym stopy, bez unoszenia całego uda w powietrze.
  • Dywany gumowe: dbam, by pod piętą nie było głębokich rowków czy wytartych dziur, w których but może się klinować lub leżeć pod nienaturalnym kątem.
Artykuł 2 • Wyposażenie kierowcy

Buty do jazdy — czym się kieruję

Zapytaj pięciu kierowców o buty do kabiny, a usłyszysz pięć różnych opinii: od grubych traperów BHP, przez klapki basenowe, aż po jazdę w samych skarpetach. Ja po latach wyrobiłem sobie żelazne zasady, z których nie rezygnuję bez względu na pogodę za szybą.

Jazda boso lub w samych skarpetach? Na długim dystansie to kiepski pomysł. Pedał gazu ma małą powierzchnię i po kilku godzinach nacisk punktowy na spód stopy staje się uciążliwy. Z kolei jazda w klapkach to proszenie się o kłopoty: klapka potrafi zsunąć się ze stopy i zablokować pod pedałem hamulca dokładnie w ułamku sekundy, w którym musisz awaryjnie zareagować.

Zasada dwóch par obuwia w kabinie

Na wyjazd zawsze zabieram dwie pary. Jedne solidne, odporne na deszcz i błoto do chodzenia po zewnątrz, tankowania i zabezpieczania ładunku. Drugie — lekkie, czyste i przewiewne, w których siadam wyłącznie za kierownicę po zamknięciu drzwi kabiny.

Na co zwracam uwagę przy butach do prowadzenia?

  • Cienka i elastyczna podeszwa: nie potrzebuję grubej amortyzacji trekkingowej. Chcę czuć pedały pod stopą precyzyjnie i bez wysiłku.
  • Zaokrąglona pięta (tzw. driving heel): sztywny, ścięty pod kątem 90 stopni tył podeszwy sprawia, że stopa opiera się na twardym rancie. Lekko zaokrąglona guma z tyłu daje płynne obracanie stopy między pedałami.
  • Szeroki nosek: palce nie mogą być ściśnięte. Gdy siedzisz przez osiem godzin, stopa delikatnie puchnie pod wpływem grawitacji. But musi mieć w środku luz na szerokość.
  • Naturalne lub siatkowe materiały: unikam taniej ceraty i sztucznej skóry bez wentylacji. Kiedy stopa ma dopływ powietrza, zmęczenie po całym dniu jest o połowę mniejsze.

Pamiętaj: jeśli podczas jazdy czujesz, że but cię ciśnie w podbiciu, nie czekaj na koniec zmiany. Zjedź na najbliższy parking, poluzuj sznurówki albo zmień skarpetę. Drobny ucisk zignorowany rano zamienia się w bolesną udrękę wieczorem.