Pamiętasz ten moment, kiedy po czterech godzinach ciągłej jazdy prawa stopa zaczyna dziwnie drętwieć w okolicy pięty, a łydka wydaje się twarda jak drewno? Sam przez lata myślałem, że „taki urok tego fachu”. Błąd. Bardzo często winny nie jest sam czas jazdy, ale to, jak siedzisz.
Wielu kierowców odsuwa fotel za daleko, myśląc, że pozycja półleżąca jest najbardziej relaksująca. W rzeczywistości za każdym razem, gdy wciskasz gaz lub hamulec, musisz wyciągać stopę do oporu. Z kolei zbyt bliskie podjechanie pod kierownicę sprawia, że kolana są zgięte pod ostrym kątem, a przednia krawędź siedziska wbija się bezpośrednio w uda, odcinając swobodny przepływ i komfort.
Gdy wciśniesz sprzęgło lub hamulec do samego końca, twoja noga w kolanie powinna zachować delikatne ugięcie. Pomiędzy spodem uda a przednią krawędzią siedziska powinieneś swobodnie wsunąć dwa palce dłoni. Jeśli czujesz mocny ucisk na udo — opuść nieco przedni kąt siedziska.
Co robię z lewą stopą w trasie?
W autach ze skrzynią manualną lewa noga ma tendencję do bezwładnego leżenia na podłodze. W automatach bywa jeszcze gorzej — często podwijamy ją pod fotel albo opieramy o tunel środkowy. To prosta droga do zesztywnienia biodra i stopy. Zawsze trzymam lewą stopę płasko na fabrycznym podnóżku. Daje to stabilne podparcie dla całego ciała w zakrętach i odciąża prawą nogę, która nie musi służyć jako jedyny punkt podparcia tułowia.
Trzy drobne korekty, które robię przed ruszeniem:
- Kąt oparcia: siedzę w miarę pionowo, żeby ciężar ciała spoczywał na pośladkach, a nie wisiał na kości ogonowej i nogach.
- Odstęp od pedałów: prawa pięta leży stabilnie na dywaniku, a ruch do gazu i hamulca wykonuję ruchem obrotowym stopy, bez unoszenia całego uda w powietrze.
- Dywany gumowe: dbam, by pod piętą nie było głębokich rowków czy wytartych dziur, w których but może się klinować lub leżeć pod nienaturalnym kątem.